Gdansk4u - portal turystyczny Gdańska

50 lat temu, wiosną 1956 roku powstała Polska Federacja Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Działało już wówczas 6 klubów filmowych.

Wzorowały się na francuskim ruchu klubowym, którego początki sięgają lat 20-tych ubiegłego stulecia. Pierwszy polski DKF założyła redakcja pisma studenckiego "Po prostu". Swoją działalność zainaugurował "Dyktatorem" Chaplina. Drugi był nasz Dyskusyjny Klub Filmowy Studentów i Młodej Inteligencji, Gdańsk - Sopot. Przymiotnik "dyskusyjny" to polski wynalazek (poza Polską są po prostu Kluby Filmowe) - od pewnego piętna ideologicznego w tamtych czasach nie dało się uciec: nie można było tak po prostu wyświetlić film. Były to słodkie i niewinne czasy (w porównaniu z dzisiejszymi), kiedy trochę rządził przypadek, pożądaną cechą działacza była umiejętność inteligentnej "rozmowy" z urzędem cenzorskim, a studenci klepiąc biedę byli jednocześnie szalenie pomysłowi. 11 grudnia 1955 roku w kawiarni Grand Hotelu spotkali się Lucjan Bokiniec, Andrzej Cybulski, Ola Jaroszka-Matoga, Andrzej Konopacki, Lech Milian, Kazimierz Mosiewicz, Jerzy Ogórek. Jerzy Jaroszka spóźnił się na zebranie założycielskie DKF-u. Karniakiem była prezesura. 22 stycznia 1956 roku w kinie "Zetempowiec" (późniejszym "Zniczu") zainaugurowano działalność pokazem filmu De Siki "Cud w Mediolanie", choć "w papierach" występował "Konik garbusek". "Cud w Mediolanie" był jednym z najważniejszych dzieł włoskiego neorealizmu, pierwszego znaczącego nurtu w kinie powojennym, stającego w opozycji do kina poprzedników. Ten film był wyświetlany na pierwszych pokazach w kolejnych DKF-ach, które zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu. Nie był to jednak wynik filmowego otrzaskania ich działaczy. Po prostu ówczesny dyrektor Centralnego Archiwum Filmowego (dzisiejszej Filmoteki Narodowej) bardzo lubił ten film i tylko ten wypożyczał za darmo. Przypadek kształtował w jakimś stopniu program DKF-ów praktycznie aż do upadku PRL-u (w ŻAKU pokazywano filmy wypożyczane m.in. ze statków czy ambasad, które sprowadzały kopie zagranicznych filmów dla marynarzy i obywateli obcych państw, a ci niekoniecznie chcieli oglądać dzieła Bergmana czy Antonioniego). W "Encyklopedii kina" pod redakcją Tadeusza Lubelskiego opisano sylwetki 3 działaczy polskiego ruchu DKF-ów, w tym Lucjana Bokińca. Tego, co zrobił dla kultury filmowej w Polsce, a dla naszego klubu w szczególności, nie sposób jest przecenić. Nie tylko prowadził żakowski DKF do 1973 roku, ale był także szefem organizacyjnym nowego klubu studenckiego, czyli Klubu Studentów Wybrzeża ŻAK i współtwórcą dzisiejszego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.
Funkcję prezesa DKF ŻAK pełnili: Jerzy Jaroszka, Zenon Kamiński, Lucjan Bokiniec (1958-1973), Roman Stępniewski, Ryszard Nakonieczny, Jerzy Dziąba (1979-1988), a od 1988 roku Magda Renk.